نقدی بر فیلم کفرناحوم-هانیه بابانژاد

کفرناحوم

مهم نیست در چه جامعه و فرهنگی رشد یافته اید ، این فیلم حتما شما را شگفت زده می کند .

در هر پلان کارگردان نکته ای گنجانده که سرشار از واقعیات عمیق و دردناک است . هرچند همین خصیصه گاهی مخاطب را دلزده می کند و یا حتی این حس را در او به وجود می آورد که احساساتش به بازی گرفته شده اند و اجازه ی فکر کردن به او داده نمی شود ، اما باز هم تاثیر خودش را می گذارد .

در دقایقی از فیلم ما تلاش های (زین) را میبینیم برای نجات خواهری که تنها پناهش اوست و درست چند دقیقه بعد ما زین را می بینیم که فارغ از رفتن او مشغول شیطنت در شهربازی است . شاید این منطق در دنیای کودکی پذیرفته شود اما در عالم سینما قانع کننده نیست . زین بعد از این جدایی زندگی جدیدی را اما با همان روحیات قبل در پیش می گیرد و این بار مسئولیت کودک یک مهاجر غیرقانونی را عهده دار می شود . و نشان می دهد مسئولیت پذیری او خیلی بیشتر از پدر و مادرش است که کودکانشان را به هر کاری مجبور می کنند .

با توجه به خط روایی فلش بک فیلم تدوینگر گاهی فراموش می کند که مطلبی در گذشته گفته شده و آن را مجددا در حال بازگو می کند . تا جایی که بعضی نکات را یک بار می بینی و یک بار تعریفش را در سکانس های دادگاه می شنوی .

این فیلم عجیب من را یاد فیلم (نفس) نرگس آبیار انداخت . این کارگردانان با نگاه دغدغه مندشان کودکانی تنها را نشان داده اند که برای مقابله با محیط می جنگند . اما یکی با ابزار خیال و یکی با فدا کردن خودش . اما در این دو تعریف هایی متفاوت از خانواده را می بینیم که در فیلم نادین لبکی عملا وجود ندارد .

(کفرناحوم)موفق در کن 2018 ، جهان بینی یک کودک بی هویت اما مسئول است در برابر جامعه ای که این روزها عجیب این گونه نیست ...

هانیه بابانژاد